Jammer voor je, Roger Kimball.

En je wilde zo graag je gelijk halen. Maar het is mislukt. Meneer Obama is toch de president-elect geworden, en niet, zoals jij voorspelde, meneer McCain.

Waarom McCain toch gaat winnen

Roger Kimball, 15-10-2008 18:31

Uit een peiling blijkt dat de nijdige toon en persoonlijke aanvallen van zijn campagne McCain geen goed hebben gedaan. Toch kan hij winnen als hij weet over te brengen dat de meeste Amerikanen van hun land houden zoals het is – en niet zoals het zou moeten worden.

De afgelopen weken is mij vaak gevraagd of ik nog steeds denk  dat John McCain in november de winnaar wordt. Eind augustus heb ik gezegd: ‘John McCain gaat winnen, en niet met de hakken over de sloot, nee op z’n sloffen.’

Dus nu vraagt iedereen angstvallig dan wel triomfantelijk of ik na alle ontwikkelingen van de afgelopen weken – de economie, Palins rampzalige interview met Katie Couric,  de economie, de economie en de economie – nog steeds denk dat McCain  een klinkende zege behaalt. Ik geef toe dat ik er wat minder gerust op ben geworden. Toch  denk ik nog steeds dat McCain gaat winnen, en ik leg dadelijk uit waarom.

Eerst iets over de rol van de economie in de campagne.  Het is  zeker niet eerlijk dat  Bush of  McCain de schuld krijgt van de schrikbarende economische ineenstorting. Schuldigen zijn er genoeg, maar de grootste aanstichters van de economische ellende zijn de Democraten geweest. Bill Clinton sprak ooit de memorabele woorden: ‘It’s the economy, stupid.’ Inderdaad.

En dat is een zwaarwegende reden om tegen de partij te stemmen die de meeste verantwoordelijkheid draagt voor de economische paniek.

Zeepbel

Hebben de Democraten doelbewust op een financiële crisis aangestuurd? Dat niet. Ze wilden alleen hun ‘progressieve’ programma uitvoeren: de welvaart herverdelen, de armen helpen en de competitieve kracht van het Amerikaanse kapitalisme beteugelen. Hun mantra voor dat programma luidde ‘betaalbare huisvesting’. Het gevolg was een gigantische zeepbel op de woningmarkt, die nu uit elkaar is gespat, met alle ellende  die zoiets meebrengt.

Waarom Obama garen spint bij een toestand die zijn partij heeft veroorzaakt en waar de regeringBush en John McCain herhaaldelijk voor hebben gewaarschuwd? Zo zit het leven nu eenmaal in elkaar. Hoe oneerlijk ook, de partij die aan de macht is, krijgt gewoon altijd de schuld van alle narigheid die zich tijdens haar regeerperiode voordoet. Jammer, maar helaas.

Maar ik geloof dat de meeste Amerikanen hun land een warm hart toedragen. Ze zijn er trots op dat ze Amerikaan zijn, en ze zijn trots op Amerika. John McCain en Sarah Palin vertolken dat gevoel. Niet alle Amerikanen zijn natuurlijk dol op hun land. Ga naar een willekeurige universiteit en je vindt een vat vol anti-Amerikaanse sentimenten. En die vind je ook onder de goede bekenden en bondgenoten van Obama. Laat ik even stilstaan bij het onderscheid daartussen. Zoals Thomas Sowell onlangs schreef,  is een goede bekende heel wat anders dan een bondgenoot.  ‘Bondgenoten kies je om een bepaalde reden.

En het soort bondgenoten dat je kiest, zegt iets over jou. Jeremiah Wright, Michael Pfleger, William Ayers en Antoin Rezko zijn niet gewoon mensen die toevallig op hetzelfde moment op dezelfde plaats waren als  Obama.

Verkiezingen gaan over twee totaal verschillende visies op Amerika

Het zijn mensen met wie hij bewust jarenlang in zee is gegaan. Hij had met allerlei andere types in zee kunnen gaan. Maar hij koos keer op keer voor mensen die openlijk blijk gaven van hun afkeer van Amerika.’

Linkse metroseksueel

Die afkeer is Obama’s voornaamste aantrekkingskracht op linkse lieden en Europeanen. In hun ogen is Amerika een onwettige onderneming die dringend aan verlossing toe is. En Obama – de welgemanierde linkse metroseksueel met zijn Harvarddiploma – is de aangewezen persoon om de duiveluitdrijving te verrichten. Het huidige Amerika vertoont ernstige gebreken; Obama zal het land hervormen volgens een voor Europese en Amerikaanse socialisten aanvaardbare visie.

Het contrast tussen Obama  en McCain  had nauwelijks groter kunnen zijn. De een houdt van Amerika zoals het zou kunnen zijn wanneer het is gezuiverd van hebzucht, racisme, ongelijkheid,  onverschilligheid voor het milieu, enzovoort. De ander houdt van Amerika zoals het is – om met Abraham Lincoln te spreken: de laatste en beste kans voor de mensheid.

Dorothy Rabinowitz bracht dat verschil  in The Wall Street Journal mooi onder woorden. Obama, schreef ze, ‘is de belangrijkste exponent van het idee dat ons dolende land zich in de ogen van de wereld moet rehabiliteren – en het is het meest sprekende verschil tussen hem en McCain. Toen hij in een van de eerste debatten  de vraag kreeg wat zijn eerste prioriteit zou zijn als hij president werd, gaf hij een duidelijk antwoord. Hij zou onmiddellijk naar het buitenland gaan om het nodige goed te maken. En om onze bondgenoten en anderen  die Amerika tegen zich in het harnas had gejaagd op het hart te drukken dat we er alles aan  doen om hun respect terug te krijgen.

‘Onvoorstelbaar dat McCain zoiets zou zeggen. Obama heeft het herhaaldelijk gezegd,  en dat is logisch. Want het zit in zijn vezels:  dat we gezichtsverlies hebben geleden tegenover de andere landen van de wereld – die kennelijk moreel superieur zijn.  Het past eenvoudig niet in het denkraam van deze  beschaafde academicus: de identificatie met het land die in de vezels zit van McCain, die weet dat we allesbehalve volmaakt zijn, maar dat we er ten ene male voor passen om het beeld dat onze vijanden van ons hebben over te nemen. Deze identificatie – het besef van het belang ervan, en van de gevaren van het ontbreken ervan – is de magneet die meer dan wat ook de kiezers naar McCain trekt.

‘Die duidelijke verschillen tussen beide kandidaten in hun visie op ons als natie lijken nu voor de kiezers misschien minder zwaarwegend dan de economie, maar ze mogen niet worden onderschat. Deze botsing – niet die over abortus of het homohuwelijk – is de kern van de werkelijke cultuurstrijd die in november wordt gestreden.’

Mooi

Ik denk dat Rabinowitz  gelijk heeft. Deze verkiezingen zijn vooral een referendum over twee volstrekt verschillende visies op Amerika. Obama ziet een land dat gebukt gaat onder zijn zonden, McCain  een land dat wordt voortgestuwd door hooggestemde idealen en ongekende mogelijkheden.

‘Je bent mooi, ik hou van je, maar nu moet je veranderen.’ Dat is de boodschap van  Obama. ‘Je bent mooi, en ik hou van je zoals je bent.’ Dat is de boodschap van McCain en  Palin. Het is het verschil tussen de utopist – die elke werkelijke samenleving verafschuwt en die maar al te graag echte mensen opoffert voor de ideale mens die hij wil scheppen – en de eenvoudige patriot die volmondig ‘ja’ zegt tegen de familie, de gemeenschap en het land om hem heen.

De meeste Amerikanen houden van hun land zoals het is – niet zoals het zou kunnen worden als het eerst eens flink wordt gesocialiseerd, belast, geneutraliseerd of anderszins op de schop genomen. Als McCain en Palin die boodschap overbrengen, dan winnen ze.


Laten we hopen dat Obama het wel goed doet. Al ben ik het er niet zo mee eens dat hij tegen het homohuwelijk is. Maar ja, als je vader een moslim is, en jouw land fel tegen alle andere soorten geloven (behalve het christendom!) is, zou ik me ook voordoen als een vroom christen die tegen homoseksualiteit is. Misschien is Obama wel zo’n man die ‘s avonds, als hij moet ‘overwerken’, in een steegje zich laat nemen door een ‘collega’. Wie weet.

About these ads

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

%d bloggers like this: