Elk jaar is anders.

Posted in Persoonlijk with tags , on februari 17, 2009 by queenofhearts4

Vorig jaar was een rumoerig jaar voor yours truly. Het ging uit met mijn vriendje, er was een ruzie met mijn beste vriendin, ik zou bijna niet over gaan naar mijn laatste jaar en ik werd zestien. Natuurlijk zijn er meer dingen gebeurt, maar dit staat wel bovenaan.

Dit jaar is het erg anders. Een vriendje heb ik niet, maar er word voor het eerst van mijn leven met mij geflirt. Ik heb veel meer ‘vrienden’ gekregen, of mensen waar ik mee om ga dan eerst. Ik zit in mijn laatste jaar, en aan mijn cijfers te zien kan ik mijn examen halen, en ik ben gewend aan mijn scooter en kan er goed op rijden.

Verbetert zou ik het niet noemen, verandert wel. Dingen die ik eerder nooit had verwacht, zijn gebeurt en gebeuren terwijl ik dit aan het typen ben. Zo ga ik ineens om met de broer (!!) van mijn beste vriendin. Van alle mensen met wie ik om kan gaan, ga ik met de irritante vervelende broer om. En wat blijkt, zo slecht is ‘ie nog niet eens. Het is eigenlijk een hartstikke aardige gozer.

Wat ook verandert is, is (ja hoor, ik laat zien dat ik oestrogenen heb) dat ik afgevallen ben. Door niks te doen. Sporten kan ik niet, dus dat doe ik niet, en ik ben ook niet minder of beter gaan eten. En toch ben ik vijf kilo in een maand afgevallen. Nu ben ik het er alleen weer aan aan het eten met mijn nieuwe lading Jawbreakers van de Sligro.

Ook heb ik dit jaar mijn haar geknipt. Mijn heilige haar waar vier jaar lang geen schaar in de buurt van was geweest, en nu is er in totaal zo’n 20 tot 30 centimeter af, en heb ik een pony. Zo’n ding aan de voorkant van je hoofd, snap je. En het leuke is, dat het me goed staat. Al zeg ik het zelf.

Ik ga tegenwoordig ongever één keer in de week stappen. Niet naar een discotheek, maar naar een café. Als iemand me een jaar geleden had gezegd dat ik dat gedaan zou hebben, had ik diegene voor gek verklaard. Nee, ik ga nog steeds niet alleen naar cafés, maar ik ga er nu wel heen.

Ook drink ik alcohol, wat ik ook nooit had verwacht. Ik drink niet veel, maar ik drink wel één of twee wijntjes op een avond, als ik uit ga tenminste.

Ik stel prioriteiten. Zo is hier afgelopen zaterdag een vriendin langsgeweest, één die zei dat ze zo blij was als ze bij ons was, want dan voelde ze zich thuis. De vorige keer heb ik haar meegenomen naar mijn cafeetje, en heeft ze zich erg misdragen. Zo ook afgelopen zaterdag. De mensen van mijn vriendenkring vroeger (en nu) mochten haar niet, en ik bleef aandringen dat ze haar een kans moesten geven. En afgelopen zaterdag heeft ze dat verkloot. Hoe? Door onze WC onder te kotsen. Kan ze daar niks aan doen, nee? Jawel. Een enorm glas Piña Colada binnen 5 seconden leegdrinken is een begin. Daarna de halve fles, daarna een fles wijn, daarna een fles Breezer en tussendoor nog een aantal bier. En blowen. Ja, dan ga je kotsen. Maar dat was het ergste nog niet eens. Ze liet haar broer overkomen vanuit een andere stad, en hij heeft zijn laatste 5 euro gespendeert om bij zijn zusje te zijn. En hij is er nog geen 10 minuten, of zij gaat kotsen. Zij had hem trouwens in mijn huis uitgenodigt zonder het eerst aan mij te melden, waar ik overigens ook niet erg van gediend ben. Iedereen is hier welkom, altijd, maar ik wil liever dat ze het even vragen voordat ze iemand uitnodigen. Ik moet controle hebben over wat er in mijn huis gebeurt, anders word ik gek. Maar oké, zij heeft het dus verknald. Zo heb je vrienden, en zo word je het enige huis uitgezet waar je je thuis voelt. Tjah, dat kan gebeuren.

De vriend van de moeder van een vriend van mij is vandaag overleden aan alvleesklier kanker. Op zich heb ik er niks mee te maken en vind ik het ook niet zo erg, maar ik moet er niet aan denken dat dat in mijn omgeving met iemand gebeurt. Afgelopen november is het geconstateerd, en vandaag is hij overleden. Twee dagen geleden had hij die vriend van mij bij zich geroepen, met de melding dat hij goed voor zijn moeder moest zorgen, omdat hij dat niet meer kan. Zo heb je het leven, en zo is het weg. Aanstaande maandag word hij gecremeerd. Heel erg voor die mensen, echt.

Deze week heb ik vakantie, en ik ben er van aan het genieten. Vrijdagavond ging ik uit met een vriendin en haar vriendje. Zaterdagavond kwam iedereen (of nou ja, veel) hier eten en is het een gezellige avond geworden. Zondag gerust. Maandag kwamen mijn beste vriendin en haar broer, en daarna gingen we stappen. En vandaag? Vandaag was ik te brak om ook maar de hele dag mijn ogen open te houden. Soms moet je aan jezelf denken. Ben nog wel uitgenodigt door die broer om een film te komen kijken, maar ik heb maar gevraagd om een rain check. Tjah, ik kan niet altijd bezig blijven. Daar word ik zelf nogal moe van, op een gegeven moment. En dat was dus vandaag.

Elk jaar is anders. Zo heb je vrienden, en zo ben je ze kwijt door je eigen acties. Zo heb je een stiefvader, en zo is hij verdwenen uit je leven. Zo ben je een Einzelgänger, en zo heb je daadwerkelijk vrienden. Het is moeilijk om te bevatten, maar het leven verandert elke dag, elk uur, elke minuut, elk moment en elke seconden. Zodra je één keer omkijkt, is er alweer een nieuwe wereld opengegaan. Hoe ik dat moet bevatten, ik weet het niet meer. Ik kan het niet meer bevatten. Het is veel en het is enorm, maar ik hou er wel van. Elk jaar is anders, elk jaar verander je. Ik ga de verandering omhelzen, hoe slecht hij ook is.

Cheers!

Mijn droom van de maand.

Posted in Persoonlijk with tags , on december 18, 2008 by queenofhearts4

Jazeker, deze droom gaat in de boeken.

Ik droom niet vaak. Maar als ik droom, zijn ze de moeite waard om te onthouden. Oké, iedereen droomt, en elke nacht ook, maar ik onthoud alleen de goede dromen. Deze droom was maar half goed. Sommige dingen maakten me bang, maar ik kom er wel over heen. Ik zal mijn droom vertellen. Niet met hele namen, want straks leest iemand die ik ken het nog en oh oh oh. Dus ik verander de voorletters ook.

Ik zou bij M blijven slapen. Zijn kamer stond aan het spoor, zomaar, random, op een plek waar geen huizen staan. J had toevallig de kamer naast hem. Gewoon, random kamers naast het spoor. Geen huis erom heen, alleen kamers. Ik ging naar M toe, even naast hem liggen en knuffelen en zoenen en.. Ja. En daarna zei ik dat ik even bij J langs ging. Dus ik ging naar J, en toen ging ik naast hem liggen en hij ging verliefd tegen mij aan liggen. Dus ik zei dat ik weer terug naar M ging. Eenmaal bij M aangekomen, ging ik weer naast hem liggen. Weer zoenen, knuffelen en toen wel heel wat meer. Niet de daad zelf, maar wel.. In de buurt. Snap je? Oké. En toen stond J ineens aan de door, heel hard te kloppen. M ging door waar hij mee bezig was, terwijl ik zo’n persoon ben die dan meteen ophoud en heel angstig gaat zitten kijken van, ‘straks heeft hij me gehoord’. Maar dat deed M dus niet. Dus J komt naar binnen stormen, ENORM kwaad dat ik bij M bleef slapen. M ging opmerkingen naar hem plaatsen om voor mij op te komen, maar dat pikte ik niet, dus ik duwde hem aan de kant. Maar M bleef doorgaan. J tegen mij, M tegen J en ik probeerde M maar ik toom te houden. J reageerde gelukkig niet op M. Op een gegeven moment ga ik weer verder met schreeuwen tegen J, wat we de hele tijd al tegen elkaar deden, en dan ineens plaatst hij een enorm smerige, gemene opmerking. Ik kom op hem aflopen, nadat ik M nogmaals weg had geduwd, en zeg: ‘als jij dat doet, jongen,’ en toen sloeg ik hem, ‘maak ik je helemaal kapot!’. J ging door met schreeuwen, en M ging door met schreeuwen, en ik liep naar huis met die twee achter me aan. Aangezien de plek waar we waren ook vlakbij míjn huis is, was dat wel makkelijk. Ineens zie ik mijn kat, Droppy, die me is gevolgd naar de kamers (denk ik), en ik zie haar op het spoor lopen. Nu is het niet zo dat ik die kat enorm graag mag, maar hier was ik heel erg bang voor. Het is mijn lieve kat, snap je. Dus ik roep haar, en zij miauwt, en ze wil het spoor opspringen om naar me toe te lopen omdat ik haar zeg dat ze moest komen. Dan hoor ik de trein aankomen. Droppy springt het spoor op en ze durft niet verder, de trein komt sneller en sneller dichterbij, ik krijg tranen in mijn ogen en dan… springt ze net op tijd nog naar beneden. Dus ik wil haar knuffelen, maar dan rent ze weg.

Ik snap niet waarom ik naast J ging liggen, aangezien ik die jongen niet eens meer mág. Wat er met M gebeurde vond ik enorm fijn, stiekem heb ik nog steeds een enorme crush op hem..

Maar oké, ik heb geprobeerd om mijn droom te verklaren. Het is geen soepel in elkaar over lopend verhaal geworden, maar een paar punten die ik uit de droom heb gehaald.

Ik moet oppassen dat ik het hetzelfde doe als ik wat ik eerder deed. Ook zegt datgene met M iets over mijn seksuele verlangers. Oh, en de trein symboliseert het mannelijk geslachtsorgaan. Ooit geweten? Ik moet in het echte leven meer voor mezelf opkomen. Ook iets met onderdrukte kwaadheid en dat ik oneerlijk behandelt word.. Ik ben op zoek naar de richting in mijn leven. Door een paar verschillende aspecten uit mijn droom word me verteld dat ik mezelf beter in de hand moet houden. M is me, schijnbaar, niet waard. Ik heb een negatieve kijk op dingen en ik heb de hoop opgegeven. Er staat me verontrustend nieuws te wachten, ik heb het gevoel dat ik niet veel keus heb in mijn leven. Ik voel me op de huid gezeten door iemand en het najagen van dromen gaat niet volgens plan.

Lijkt me enorm duidelijk, wat deze droom me wilt vertellen…….

Chronische bronchitis.

Posted in Persoonlijk with tags , on november 20, 2008 by queenofhearts4

Je kan het nou niet bepaald een hobby van me noemen, maar ik doe het toch redelijk vaak: ziek zijn. Sinds mijn elfde heb ik al chronische bronchitis. En dat zonder te roken! Oké, ik begon iets meer dan een jaar later met roken. Maar ik rook niet veel. En zelfs mijn dokter zijn dat mijn bronchitis daar niet aan ligt. En we vertrouwen allemaal op onze doktoren, toch?

Vannacht begon het weer. Ik lag in bed, lekker rustig Frasier te kijken, en toen begon het. Ik voelde het opkomen vanaf mijn borstkas, langzaam omhoog, door mijn keel, richting mijn mond en toen….

Toen begon mijn zoveelste hoestbui van dit jaar. En het was niet te stoppen. Een uur lang bleef ik hoesten, met slijm, zonder slijm, hard, zacht, prikkelend of juist schurend, zolang het maar hoesten was. Om half 12 heb ik mijn moeder maar huilend wakker gemaakt, die me een knuffel gaf en even later een ibuprofen om de pijn te stillen. Dat heeft gewerkt. Om half 1 viel ik eindelijk in slaap.

Vanochtend werd ik wakker, met de stille hoop dat het over zou zijn. Well, dream on, sugar. Ik stapte uit mijn bed, en daar voelde ik het weer. En het was inderdaad zo, weer een hoestbui. De tranen stroomden over mijn wangen en de zakdoekjes vlogen alle kanten weg. Toch maar aangekleed en op de bank gaan zitten, huilend en verlamd van de pijn. En toen ziekgemeld. Alweer.

Om 10 uur ga ik alweer naar de dokter. Aan de ene kant hoop ik dat het bronchitis is, dan kunnen ze er wat aan doen. Maar toch wil ik het niet, want bronchitis is nou niet bepaald prettig.

Bronchitis is verschrikkelijk. En het erge is, je kan er niks aan doen. Zodra je verkouden bent, ben je vatbaar voor de bacteriën die het veroorzaken. En als je geluk hebt, duurt de bronchitis maar een week, zonder dat er medicijnen aan te pas komen. Maar als je minder geluk hebt, zoals ik… Dan zul je het helaas uit moeten zitten. Mét medicijnen. En zelfs dan duurt het bij mij nog een maand voordat het over is.

In september heb ik voor het laatst bronchitis gehad. Daarvoor in juni en daarvoor in april. Dan zou dit de vierde keer worden. Normaal gesproken heb ik het één keer in het jaar. Misschien is dit de tijd om te stoppen met roken? Wie weet. Volgens mijn dokter heeft het roken er niks mee te maken, ik ben het met hem eens. Er zijn zo veel meer oorzaken voor bronchitis. Hoe verklaar je anders dat mensen die hun hele leven niet hebben gerookt, toch COPD krijgen en toch sterven aan een longemfyseem?

In ieder geval; heb medelijden. Chronische bronchitis is absoluut niet fijn. Het doet enorm veel pijn en het maakt je kapot. Zowel geestelijk van het vele binnen zitten alswel lichamelijk van het hoesten. Er zijn veel dingen die je eens mens niet mag gunnen, en daar hoort dit bij. Vooral omdat je er je leven lang last van hebt.

En, als jij toevallig ook chronische bronchitis hebt, sterkte en veel liefde van mij. En van mijn moeder die eindelijk begrijpt hoe verschrikkelijk bronchitis is omdat ze het laatst voor het eerst zelf heeft ondervonden.

Jammer voor je, Roger Kimball.

Posted in Staatsinrichting with tags , on november 18, 2008 by queenofhearts4

En je wilde zo graag je gelijk halen. Maar het is mislukt. Meneer Obama is toch de president-elect geworden, en niet, zoals jij voorspelde, meneer McCain.

Waarom McCain toch gaat winnen

Roger Kimball, 15-10-2008 18:31

Uit een peiling blijkt dat de nijdige toon en persoonlijke aanvallen van zijn campagne McCain geen goed hebben gedaan. Toch kan hij winnen als hij weet over te brengen dat de meeste Amerikanen van hun land houden zoals het is – en niet zoals het zou moeten worden.

De afgelopen weken is mij vaak gevraagd of ik nog steeds denk  dat John McCain in november de winnaar wordt. Eind augustus heb ik gezegd: ‘John McCain gaat winnen, en niet met de hakken over de sloot, nee op z’n sloffen.’

Dus nu vraagt iedereen angstvallig dan wel triomfantelijk of ik na alle ontwikkelingen van de afgelopen weken – de economie, Palins rampzalige interview met Katie Couric,  de economie, de economie en de economie – nog steeds denk dat McCain  een klinkende zege behaalt. Ik geef toe dat ik er wat minder gerust op ben geworden. Toch  denk ik nog steeds dat McCain gaat winnen, en ik leg dadelijk uit waarom.

Eerst iets over de rol van de economie in de campagne.  Het is  zeker niet eerlijk dat  Bush of  McCain de schuld krijgt van de schrikbarende economische ineenstorting. Schuldigen zijn er genoeg, maar de grootste aanstichters van de economische ellende zijn de Democraten geweest. Bill Clinton sprak ooit de memorabele woorden: ‘It’s the economy, stupid.’ Inderdaad.

En dat is een zwaarwegende reden om tegen de partij te stemmen die de meeste verantwoordelijkheid draagt voor de economische paniek.

Zeepbel

Hebben de Democraten doelbewust op een financiële crisis aangestuurd? Dat niet. Ze wilden alleen hun ‘progressieve’ programma uitvoeren: de welvaart herverdelen, de armen helpen en de competitieve kracht van het Amerikaanse kapitalisme beteugelen. Hun mantra voor dat programma luidde ‘betaalbare huisvesting’. Het gevolg was een gigantische zeepbel op de woningmarkt, die nu uit elkaar is gespat, met alle ellende  die zoiets meebrengt.

Waarom Obama garen spint bij een toestand die zijn partij heeft veroorzaakt en waar de regeringBush en John McCain herhaaldelijk voor hebben gewaarschuwd? Zo zit het leven nu eenmaal in elkaar. Hoe oneerlijk ook, de partij die aan de macht is, krijgt gewoon altijd de schuld van alle narigheid die zich tijdens haar regeerperiode voordoet. Jammer, maar helaas.

Maar ik geloof dat de meeste Amerikanen hun land een warm hart toedragen. Ze zijn er trots op dat ze Amerikaan zijn, en ze zijn trots op Amerika. John McCain en Sarah Palin vertolken dat gevoel. Niet alle Amerikanen zijn natuurlijk dol op hun land. Ga naar een willekeurige universiteit en je vindt een vat vol anti-Amerikaanse sentimenten. En die vind je ook onder de goede bekenden en bondgenoten van Obama. Laat ik even stilstaan bij het onderscheid daartussen. Zoals Thomas Sowell onlangs schreef,  is een goede bekende heel wat anders dan een bondgenoot.  ‘Bondgenoten kies je om een bepaalde reden.

En het soort bondgenoten dat je kiest, zegt iets over jou. Jeremiah Wright, Michael Pfleger, William Ayers en Antoin Rezko zijn niet gewoon mensen die toevallig op hetzelfde moment op dezelfde plaats waren als  Obama.

Verkiezingen gaan over twee totaal verschillende visies op Amerika

Het zijn mensen met wie hij bewust jarenlang in zee is gegaan. Hij had met allerlei andere types in zee kunnen gaan. Maar hij koos keer op keer voor mensen die openlijk blijk gaven van hun afkeer van Amerika.’

Linkse metroseksueel

Die afkeer is Obama’s voornaamste aantrekkingskracht op linkse lieden en Europeanen. In hun ogen is Amerika een onwettige onderneming die dringend aan verlossing toe is. En Obama – de welgemanierde linkse metroseksueel met zijn Harvarddiploma – is de aangewezen persoon om de duiveluitdrijving te verrichten. Het huidige Amerika vertoont ernstige gebreken; Obama zal het land hervormen volgens een voor Europese en Amerikaanse socialisten aanvaardbare visie.

Het contrast tussen Obama  en McCain  had nauwelijks groter kunnen zijn. De een houdt van Amerika zoals het zou kunnen zijn wanneer het is gezuiverd van hebzucht, racisme, ongelijkheid,  onverschilligheid voor het milieu, enzovoort. De ander houdt van Amerika zoals het is – om met Abraham Lincoln te spreken: de laatste en beste kans voor de mensheid.

Dorothy Rabinowitz bracht dat verschil  in The Wall Street Journal mooi onder woorden. Obama, schreef ze, ‘is de belangrijkste exponent van het idee dat ons dolende land zich in de ogen van de wereld moet rehabiliteren – en het is het meest sprekende verschil tussen hem en McCain. Toen hij in een van de eerste debatten  de vraag kreeg wat zijn eerste prioriteit zou zijn als hij president werd, gaf hij een duidelijk antwoord. Hij zou onmiddellijk naar het buitenland gaan om het nodige goed te maken. En om onze bondgenoten en anderen  die Amerika tegen zich in het harnas had gejaagd op het hart te drukken dat we er alles aan  doen om hun respect terug te krijgen.

‘Onvoorstelbaar dat McCain zoiets zou zeggen. Obama heeft het herhaaldelijk gezegd,  en dat is logisch. Want het zit in zijn vezels:  dat we gezichtsverlies hebben geleden tegenover de andere landen van de wereld – die kennelijk moreel superieur zijn.  Het past eenvoudig niet in het denkraam van deze  beschaafde academicus: de identificatie met het land die in de vezels zit van McCain, die weet dat we allesbehalve volmaakt zijn, maar dat we er ten ene male voor passen om het beeld dat onze vijanden van ons hebben over te nemen. Deze identificatie – het besef van het belang ervan, en van de gevaren van het ontbreken ervan – is de magneet die meer dan wat ook de kiezers naar McCain trekt.

‘Die duidelijke verschillen tussen beide kandidaten in hun visie op ons als natie lijken nu voor de kiezers misschien minder zwaarwegend dan de economie, maar ze mogen niet worden onderschat. Deze botsing – niet die over abortus of het homohuwelijk – is de kern van de werkelijke cultuurstrijd die in november wordt gestreden.’

Mooi

Ik denk dat Rabinowitz  gelijk heeft. Deze verkiezingen zijn vooral een referendum over twee volstrekt verschillende visies op Amerika. Obama ziet een land dat gebukt gaat onder zijn zonden, McCain  een land dat wordt voortgestuwd door hooggestemde idealen en ongekende mogelijkheden.

‘Je bent mooi, ik hou van je, maar nu moet je veranderen.’ Dat is de boodschap van  Obama. ‘Je bent mooi, en ik hou van je zoals je bent.’ Dat is de boodschap van McCain en  Palin. Het is het verschil tussen de utopist – die elke werkelijke samenleving verafschuwt en die maar al te graag echte mensen opoffert voor de ideale mens die hij wil scheppen – en de eenvoudige patriot die volmondig ‘ja’ zegt tegen de familie, de gemeenschap en het land om hem heen.

De meeste Amerikanen houden van hun land zoals het is – niet zoals het zou kunnen worden als het eerst eens flink wordt gesocialiseerd, belast, geneutraliseerd of anderszins op de schop genomen. Als McCain en Palin die boodschap overbrengen, dan winnen ze.


Laten we hopen dat Obama het wel goed doet. Al ben ik het er niet zo mee eens dat hij tegen het homohuwelijk is. Maar ja, als je vader een moslim is, en jouw land fel tegen alle andere soorten geloven (behalve het christendom!) is, zou ik me ook voordoen als een vroom christen die tegen homoseksualiteit is. Misschien is Obama wel zo’n man die ’s avonds, als hij moet ‘overwerken’, in een steegje zich laat nemen door een ‘collega’. Wie weet.